Intro

Wanneer de Amsterdamse kunsthistorica Eva besluit haar innerlijke stem te volgen, gaat ze naar Riga, haar geboortestad in Letland, die ze als 8-jarige met haar ouders en tweelingzus moest verlaten. In Riga valt ze halsoverkop voor Bernd, een gespecialiseerde arts in de behandeling van kanker die als kunsthandelaar met haar de halve wereld rondreist. Alles lijkt een groot internationaal sprookje, tot het moment dat ze zwanger raakt en de ware aard van haar geliefde bovenkomt. Gevlucht naar Maastricht krijgt ze de kans tot rust te komen en een en ander op een rij te zetten. Tot zij Bernd weer in haar leven toelaat!

Recensies en andere informatie over het boek is te vinden op:
http://www.armandhouben.nl
http://www.uitgeverijtic.nl

Passage uit het boek:

… de tijd lijkt sneller dan ooit te vliegen. Vanavond ga ik op stap met Hellen en ik heb zin om uit de band te springen. Mara voelt zich niet fit genoeg om uit te gaan. Het is lang geleden dat ik op vrijdagavond mijn uitgaansbroek aantrok om met haar een biertje te gaan drinken. Mijn postnatale buik vereist geen extra gaatje in mijn riem. Dat geldt eigenlijk voor al mijn kleren van voor de zwangerschap, ze passen me nog wel, maar staan me niet meer. We hebben kaartjes voor het concert van Racoon in Paradiso. We genieten met volle teugen van de pure muziek en de doordringende stem. ‘I’ll love you more’ zingend fietsen we na afloop naar onze stamkroeg van vroeger, Thijssen.

‘s Morgens is het koud zonder dekens. Met mijn ogen half open zie ik een paar meter verder een vaag bekend gezicht. Het is al licht in huis en de omgeving zegt mij niets. Dan weet ik dat het gisteren uit de hand moet zijn gelopen en de beschromende vraag wat er gebeurd is, bekruipt me. Ik probeer de film terug te draaien, maar het bonkend hoofd laat de beelden slecht doorkomen. Stom ook, gisteren de liter water vergeten. Ik denk na. Met Hellen was ik. Naar de kroeg. Martini, ja Martini’s hebben we gedronken. Toen kwamen die twee jongens om de hoek kijken. Eentje sprak me aan. Zwart krullend haar, stoppelbaard. Of ik achterstevoren schommelen ook akeliger vond dan recht vooruit, dat was zijn openingszin. Daarna weet ik het niet meer. Ik raap mijn kleren bij elkaar. Één laars is zoek. Ik loop naar de badkamer en ik zie dat ik er erger aan toe ben dan ik me voel. Vlug loop ik weg bij de spiegel, terug de kamer in. Waar kan die laars gebleven zijn? Ik kijk onder de bank en zie geen schoeisel van mij. Wel een gebruikt, leeggelopen condoom. Ook dat nog. Van dat pleziertje heb ik weinig gemerkt. Hij slaapt door. Ik kijk hem aan en hoop dat ik er gisteren van genoten heb. Het is in ieder geval een lekker ding. Ik loop naar de ijskast om mijn droge mond te bevochtigen. Daar staat niet veel in. Een sapje, een melkvariant, bier en cola. Ik neem jus d’orange met een vleugje passie. Het koude sap glijdt naar beneden. Mijn maag heet het vocht niet van harte welkom. Het brandt enigszins. In de kamer probeert mister X langzaam overeind te komen. Met geknepen ogen loert hij me aan en kijkt vervolgens vragend naar de grond. Ook hij probeert een film op te roepen en ook hij plaatst alleen vraagtekens.
“Je bent er nog,” merkt hij op.
“Ja.”
“Het was gezellig gisteren hè?”
“Ja, best wel.”
Hij staat op en hij trekt zijn jeans aan zonder zijn onderbroek aan te doen. Hij staat wat te wankelen.
“Oe, te snel opgestaan,” zegt hij terwijl hij zich vasthoudt aan een kastje.
“Lage bloeddruk?”
“Wellicht.”
Van de schijnbare klik van gisterenavond is weinig meer over. Hij loopt naar de keuken. “Wil je wat eten?” roept hij.
“Wat?”
“Of je wat wilt eten?”
“Ja, maar wát dan?”
“Dan moet ik even iets halen.”
“Nee, joh laat maar. Ik ga zo naar huis.”
Hij dringt verder niet aan en komt met een blikje cola aan zijn mond de kamer binnen lopen. Mijn vermoeden over wat komen gaat blijft uit.
“Ik ben mijn laars kwijt.”
“Grote kans dat hij bij de voordeur ligt.”
Ik vraag me nog meer af wat er gisterenavond gebeurd is. Was de nood zo hoog? Ik wil naar buiten, naar huis.
“Bedankt voor de gezellige avond. Normaal doe ik dit nooit.”
“Nee, ik ook niet,” zegt hij al gapend en wrijvend door zijn gezicht. Maar daar geloof ik niets van. Ik zet mijn nagels nog een keer in zijn spijkerbroek die als gegoten om zijn achterste zit en geef hem een korte kus vol op zijn lippen.
Buiten gekomen zie ik dat ik ergens in West zit. Ik loop naar de tramhalte en probeer zonder succes het verloop van de nacht op te rakelen. Het voelt raar, maar niet onprettig.
Waar zou Hellen geslapen hebben? …

auteur: Armand Houben
uitgeverij: Uitgeverij Tic
taal: Nederlands
genre: Roman
aantal pagina’s: 179
vorm: paperback
eerste druk: Juni 2007
tweede druk: Juli 2007

It’s a little bit bigger than a credit card, and has the same size as a PCMCIA card. (Although it has the same size as a PCMCIA card, I don’t think it’s meant to go inside a PCMCIA slot. I tried and it almost got stuck ).

The mouse itself – 5 mm thick thin – is very ingeniously constructed. It has a very flat USB plug attached to the cable winding and storage mechanism. Once you detach the “button and touch scroll” module a little bit, you can roll out the (40cm) cable and flip out the USB plug. In the middle of the mouse is a rotational hinge, that allows you to turn the mouse into the operating position. Connect to your laptop and you’re ready to go!

The mouse handles very well. The optical module allows for pin-point accuracy (800 cpi) and the included mousepad – also very flat – is the perfect companion. It feels very solid because most of it is made from metal. It’s not a cheap, easy to break, plastic gadget… like I thought it would be.

Although I’m a ‘trackpad afficionado’ since I had my PowerBook, some people really want a mouse as their primary input device. Especially when you’re on the road a lot and don’t want a bulky mouse in your attaché case, your should check it out.

Available in four colors – blue, pink, ivory and silver – for $69,99 (€51,50). Oh, it also comes with a nice leather-look case for safe storage.

All in all, a very sturdy and practical mouse.

For more info visit www.slim-mouse.com

This leather case is the perfect companion for your PSP. Made from 100% genuine leather, it not only looks but also feels like a quality product. It allows for in-case recharging and music play. The case, with its two flaps, safely holds your PSP when you are on the road. It even has a belt-loop on the back that does not stick out when your don’t use it… which is a good thing. You can have it in any colour you want, just as long as it is black Too bad for the gamer girlz who want a more stylish color.

The price is just $17.95 (+shipping), so that’s a good deal right there.

For more info visit xo-works.com